Sultan Akbulut

Aile bir insanın temel unsurlarındandır. Ancak aile olmak sadece anne-baba-kardeşten ibaret olarak da görül memelidir. İş hayatımızı paylaştığımız insanlarda zamanla ailemizin bir parçası haline gelirler. Çünkü gününün 8 bazen 12 saatini işyerinde geçirenler anne-baba-kardeş-eş ve çocuklarından daha çok iş arkadaşlarıyla vakit geçirmezler mi?

İşte KGRT’de bir işyerinden çok kendimizi evimizde hissettiğimiz, birbirimizi abi, abla, kardeş olarak gördüğümüz kocaman bir ailedir. Bugün 14 Şubat. Bu tarih dünyada sanki birbirimize olan sevgimiz sadece bir günden ibaretmiş gibi insanlar arasında Sevgililer Günü olarak kutlanır. Sevgililer bu günde birbirlerine çeşitli hediyeler alıp seni seviyorum der. Bence bugün sırf insanlar para harcasın diye çıkarılan ve hiçbir anlamı olmayan bir günden başka bir şey değil. Oysaki birbirini seven insanlar küçük bir tebessüm veya güzel bir sevgi sözcüğüyle de birbirlerini ne kadar çok sevdiklerini ifade edebilirler. Sevgi öyle güçlü bir bağdır ki ne bir güne nede bir ömre sığar. Ama adet olmuş işte her yıl bu tarih insanları bir telaşa sürükler.

14 Şubat Dünyada Sevgililer günü olarak kutlanıyor kutlanmasına da bu tarih Karaman’ın Sesi ailesi için çok daha büyük bir anlam taşıyor. Çünkü bugün KGRT gibi kurumsal bir kimliğe kavuşmamızın temel taşı, Karaman’ın Sesi Gazetesi yayın hayatına 14 Şubat 1977’de başlamış ve o günden beri tüm zorluklara, sıkıntılara karşın hiç ara vermeksizin 35 yıldır Karaman’ın sesi, gözü, kulağı olmuştur ve olmaya da devam etmektedir.

Ben bu aileye 91’li yılların sonlarında dâhil oldum. Meslek yaşantımda bugün 20 yılı geride bırakmışım. İlk işe başladığım günü hatırlıyorum da rahmetli Ha san Pınarbaşı amca benim elimden tutup Karaman’ın Sesi’yle tanıştırdığında küçük bir kız çocuğunun ürkekliğiyle ve yeni bir yaşama başlamanın verdiği heyecanla elim-ayağım birbirine dolanan biriydim. Yıllar geçtikçe bende Karaman’ın Sesi’yle birlikte büyüdüm, kendimi geliştirirken değişmeye de başladım. Bugün o ürkek ve korkak kızın yerine kendine güvenen, ayakları yere basan biri oldum. Meslek yaşantımda geçirdiğim 20 yılda acıyı da, mutluluğu da gördüm. Yaşadığım her acıda hayatın ne kadar kısa olduğunu, mutluluğun ise zannedildiği kadar uzak olmadığını sadece emek gerektirdiğini anladım.

35 yıllık ulu bir çınar olan Karaman’ın Sesi’nden bugüne kadar isimlerini şuan sayamayacağımız kimler gelip geçmedi ki. Bu kurum tabiî ki hiç kimseye baki değil. Ne demişler makamlar, mevkiler gelip geçici, önemli olan gök kubbede hoş bir seda bırakabilmek. Bizde hoş bir seda bırakabilmek adına çabalıyoruz. Takdir okuyucularımızın, dinleyicilerimizin ve izleyicilerimizin.

Yazımın başında aile kavramından bahsetmiş, Karaman’ın Sesi’nin de bir aile olduğunu ifade etmiştim. İşte bu ailenin fertlerinden Cemile babaannemiz, Medeni abimiz, Fatma ablamız, Senem, Fahri, Emel, Şerife, Hatice, Ayla, Mustafa, Abdullah, Sultan, şimdilerde Hakkâri’de vatani görevini yapan Selahaddin’imiz onun boşluğunu dolduran Sebahaddin’imiz ve ailemizin en küçük üyesi Eylül prensesle biz kocaman bir aileyiz.

Bugün belki beden olarak aramızda olmayan ama her an hatıralarıyla ve manevi varlığıyla aklımızdan hiç çıkmayan Arif’imizi de unutmamak gerek. Onu kaybedeli koskoca 5 yıl olmuş. Ama hala gülen yüzüyle hepimizin yüreğinde…

Bizim ailemizde ast-üst ilişkisi yok. Aksine, birbirinin dertleriyle dertlenen, sevinçleriyle mutlu olan, acısında kenetlenen çok güçlü bağa sahip kökleri sağlam bir aileyiz. Anlayacağınız aile olmak sadece kan bağından ibaret değil. Aile olmak her koşulda birlikte hareket edebilmektir.

Bugün Karaman’ın Sesi hala ayaktaysa bu kurumun en üst kademesinden, en alt kademesine kadar birbirlerine sevgiyle yaklaşan, her zorluğa birlikte göğüs geren, her başarıda birlikte sevinen ve asla ben değil biz olma mantığıyla hareket eden bir yapıya sahip olmasındandır.

Nice yıllara Karaman’ın Sesi ailesi….